ابن سینا
فیلسوف و پزشکِ بزرگِ ایرانی (حدود ۹۸۰–۱۰۳۷ م) و نویسندهٔ «قانون در طب» و «شفا»؛ از تأثیرگذارترین دانشمندانِ جهانِ اسلام و قرونِ وسطا.
خواندن در بستر →زندگینامه
ابوعلی حسین بن سینا (حدود ۹۸۰–۱۰۳۷ میلادی)، شناختهشده در اروپای لاتین به «آویسنا»، دانشمندِ همهفنِ پارسی، زادهٔ نزدیکِ بخارا (آنگاه در قلمرو سامانی، امروز در ازبکستان) و برجستهترین فیلسوف-پزشکِ عصر زرینِ اسلام بود. او که نابغهای زودرس بود و پزشک و کارگزارِ درباریِ چند فرمانروای ایرانی شد، بیش از ۲۵۰ اثر نوشت. دانشنامهٔ پزشکیِ او «القانون فی الطب» طبِ یونانی-اسلامی را نظاممند کرد و تا اوایل دوران نوین در اروپا و جهان اسلام کتابِ درسیِ معیار بود؛ و مجموعهٔ فلسفیِ او «الشفاء» هم فلسفهٔ اسلامی و هم مدرسیِ اروپایی را بهویژه در بحثهای ماهیت، وجود و نفس بهژرفی شکل داد. او بهگونهای چشمگیر ایدههایی دربارهٔ سرایت و جداسازیِ بیماران را پیشبینی کرد. نکتهٔ دیرپای، جایگاهِ دینی-فلسفیِ اوست: ارسطوگراییِ نوافلاطونیشدهٔ او نقدِ پیگیرِ غزالی را برانگیخت و او را به محکِ بحثِ خِردگرایی در برابر وحی بدل کرد.
نقلقولها و روایتها
«آنچه موجود است یا واجبالوجود است یا ممکنالوجود؛ و واجبالوجود علتِ همهٔ ممکنات است.»
موجودیتهای مرتبط
در این صفحات هم آمده
منابع
- Internet Encyclopedia of Philosophy, "Avicenna (Ibn Sina)"
- Encyclopaedia Iranica, "Avicenna"
- Encyclopaedia Britannica, "Avicenna"