استان‌هابیدار
MAZANDARAN

مازندران

طبرستانِ تاریخی میانِ خزر و البرز — سرزمینِ جنگل‌های هیرکانی و دماوند، که دیر به فرمانِ خلافت درآمد و سلسله‌های محلی‌اش قرن‌ها پایدار ماندند.

زبان

مازندرانی/طبری (زبانِ کاسپینی، خویشاوندِ گیلکی) و فارسی؛ طبری سنتِ ادبیِ مکتوبِ کهنی نیز داشته است.

مردم

مازندرانی‌ها (وارثانِ تپوری‌ها و آماردهای باستان)؛ فرهنگِ برنج، مرکبات و دامداریِ کوهپایه‌ای میانِ جنگل و دریا.

اهمیتِ فرهنگی

  • دماوند، بلندترین قلهٔ ایران (حدودِ ۵٬۶۰۰ متر)
  • جنگل‌های هیرکانیِ ثبتِ یونسکو
  • پلِ ورسک بر راه‌آهنِ سراسری (ثبتِ یونسکو)

خط‌زمانِ استان

  1. باستانDocumented fact

    سرزمینِ تپوری‌ها و آماردها — نامِ «طبرستان» از تپوری‌هاست؛ کوهستانِ آن هرگز به‌تمامی رامِ امپراتوری‌های فلات نشد.

  2. قرنِ ۷–۸ مDocumented fact

    پس از فتحِ عرب، طبرستان دهه‌ها خودگردان ماند؛ دابویگان تا ۷۶۱ م حکومت و سکهٔ خود را داشتند و اسلام دیرتر و تدریجی‌تر از فلات رواج یافت.

  3. ۸۶۴ مDocumented fact

    قیامِ علویان: حسن بن زید در طبرستان دولتی زیدی‌مذهب برپا کرد — از نخستین دولت‌های شیعیِ ایران.

  4. قرنِ ۱۴–۱۶ مDocumented fact

    مرعشیان، سلسلهٔ ساداتِ محلی، از ساری بر مازندران حکم راندند تا ادغام در دولتِ صفوی؛ نامِ «مازندران» کم‌کم جای «طبرستان» را گرفت.

  5. ۱۶۱۱–۱۶۲۲ مDocumented fact

    شاه عباسِ اول — که مادرش مازندرانی بود — شهرهای فرح‌آباد و اشرف (بهشهرِ امروزی) را ساخت و مازندران را اقامتگاهِ زمستانیِ خود کرد.

  6. ۱۸۷۸ مDocumented fact

    رضاشاه، بنیان‌گذارِ دودمانِ پهلوی، در آلاشتِ سوادکوه زاده شد؛ بعدها راه‌آهنِ سراسری (پلِ ورسک) و جادهٔ هراز استان را به تهران پیوست.