امام مهدی
دوازدهمین امامِ شیعهٔ اثنیعشری که بنا بر باور، در غیبت بهسر میبرد و در آخرالزمان برای برپاییِ عدل ظهور خواهد کرد.
خواندن در بستر →زندگینامه
محمد بن الحسن المهدی، در باور شیعهٔ دوازدهامامی، دوازدهمین و واپسین امام است که گفته میشود در سال ۸۶۹ میلادی (۲۵۵ ق) در سامرا، پسرِ امام یازدهم حسن عسکری، زاده شد. بنا بر آموزهٔ دوازدهامامی، او در کودکی پس از درگذشت پدرش در ۸۷۴ م به امامت رسید و خداوند او را در حالتی بهنام غیبت پنهان داشت. «غیبت صغرا»ی او (۸۷۴–۹۴۱) دورهای بود که از طریق چهار نایبِ پیاپی با جامعهاش پیوند داشت؛ سپس «غیبت کبرا» تا امروز ادامه دارد و در نبودِ او عالمان دینی جامعهٔ شیعه را راهنمایی میکنند. او همان مهدیِ موعود شمرده میشود—منجیِ بازآیندهای که باور است جهان را پر از عدل خواهد کرد—و از این رو در آخرتشناسیِ شیعه و آموزهٔ رهبریِ عادل جایگاهی کانونی دارد. نکتهٔ مورد مناقشه آن است که منابع تاریخیِ غیرشیعی مرگ حسن عسکری را بدون جانشینِ شناختهشده ثبت کردهاند و برخی مورخان وجود فرزند را به پرسش میگیرند، حال آنکه سنت دوازدهامامی این نبودِ ثبت را پنهانکاریِ عمدی میداند.
نقلقولها و روایتها
«(دربارهٔ او روایت شده:) زمین را از داد و عدل آکنده میکند، چنانکه از ستم و بیداد آکنده شده باشد.»
«(پیامبر فرمود:) مهدی از خاندانِ من و از فرزندانِ فاطمه است.»
در این صفحات هم آمده
منابع
- Encyclopaedia Iranica, "Ḡayba (Occultation)"
- Jassim M. Hussain, The Occultation of the Twelfth Imam (1982)
- Encyclopaedia Britannica, "Muhammad al-Mahdi al-Hujjah"