غیبت

شرح

غیبت (در عربی الغَیبة) در تشیع دوازده‌امامی به پنهان‌شدن امام دوازدهم، محمد بن حسن مهدی، از دیدگان مردم اشاره دارد؛ او بنا بر باور شیعی زنده اما نهان است و در آخرالزمان برای برقراری عدل ظهور خواهد کرد. غیبت دو مرحله دارد: غیبت صغری (حدود ۸۷۴ تا ۹۴۱ میلادی) که در آن امام از طریق چهار نایب خاص با شیعیان در ارتباط بود، و غیبت کبری که از سال ۹۴۱ آغاز شد و تا امروز ادامه دارد. در دوران غیبت کبری، نهاد مرجعیت و علما به نیابت عام، رهبری دینی جامعه را بر عهده گرفتند. مفهوم غیبت سرچشمهٔ اندیشهٔ «انتظار» و زمینهٔ نظری بحث‌هایی چون ولایت فقیه است.

موجودیت‌های مرتبط

منابع

• Encyclopaedia Iranica — 'Ḡayba'
• Britannica — 'Occultation'
• J. M. Hussain, 'The Occultation of the Twelfth Imam'