نیما یوشیج
پدرِ شعرِ نوِ فارسی («شعر نیمایی»)؛ کسی که قالبِ هزارسالهٔ عروض را در هم شکست و از نو ساخت (۱۸۹۷–۱۹۶۰).
خواندن در بستر →در یک نگاه
- زمینه
- شعر (بنیانگذارِ شعر نو)
- اثر پیشگام
- منظومهٔ «افسانه» (حدود ۱۹۲۲)
- نوآوری
- آزادسازیِ مصراع از عروضِ سنتی
- زادگاه
- روستای یوش، مازندران
زندگینامه
نیما یوشیج، نامِ اصلی علی اسفندیاری (۱۸۹۷–۱۹۶۰)، زادهٔ روستای یوشِ مازندران، بنیانگذارِ شعرِ نوِ فارسی شناخته میشود. او با منظومهٔ «افسانه» (حدود ۱۹۲۲) و سپس آثار پختهٔ بعدی، با قاعدهٔ تساویِ مصراعها و نظمِ سنتیِ عروض و قافیه شکست و طولِ مصراع را تابعِ معنا و تصویرِ شاعرانه کرد. این دگرگونی راه را برای نسلی از شاعران نوگرا—از احمد شاملو و فروغ فرخزاد تا اخوان ثالث و سهراب سپهری—گشود. زبانِ او اغلب طبیعتگرا و آکنده از فضای بومیِ شمال ایران است و در شعرهایی چون «ققنوس» و «مهتاب» نمادگراییِ نوینی پدید آورد. نکتهٔ مورد مناقشه آن است که شعرِ نیمایی در زمانِ خود با مقاومتِ سختِ سنتگرایان روبهرو شد که آن را شکستنِ موسیقی و میراثِ شعر فارسی میدانستند، حال آنکه نوگرایان آن را رهاییِ ضروریِ شعر میشمردند—بحثی که هنوز در نقد ادبی بازتاب دارد.
موجودیتهای مرتبط
منابع
- Encyclopaedia Iranica, "Nimā Yušij"
- Ahmad Karimi-Hakkak, Recasting Persian Poetry (1995)
- Encyclopaedia Britannica, "Nima Yushij"