ناصرالدین‌شاه

زندگی‌نامه

ناصرالدین‌شاه قاجار (۱۸۳۱–۱۸۹۶ میلادی)، چهارمین شاهِ قاجار و با نزدیک به ۴۸ سال یکی از طولانی‌ترین پادشاهی‌های تاریخ ایران، در ۱۸۴۸ به تخت نشست. او در آغاز با راهنماییِ صدراعظمِ اصلاح‌گرش امیرکبیر—که بعدها فرمان به قتلش داد—با انگیزه‌های نوسازانه آغاز کرد (دارالفنون، شبکهٔ تلگراف، روزنامه‌ها و سه سفر به اروپا)، اما رفته‌رفته محافظه‌کارتر شد و در مدیریتِ فشارِ فزایندهٔ رقابتِ امپریالیستیِ روس و بریتانیا ناکام ماند. واگذاریِ امتیازهای کلانِ اقتصادی به بیگانگان، به‌ویژه امتیاز تنباکو در ۱۸۹۰، اعتراض و تحریمی سراسری (نهضت تنباکو) برانگیخت که به لغوِ آن انجامید و پیش‌درآمدِ انقلاب مشروطه شد. او در ۱۸۹۶ به‌دست میرزا رضای کرمانی، از پیروانِ سیدجمال‌الدین اسدآبادی، در حرم شاه‌عبدالعظیم ترور شد. نکتهٔ درخور توجه آن است که او شیفته و حامیِ راستینِ عکاسی بود و آتلیه‌ای درباری در کاخ گلستان برپا کرد و خود عکس می‌گرفت، از این رو دوران او به‌گونه‌ای نامعمول از نظر تصویری مستند است.

نقل‌قول‌ها و روایت‌ها

موجودیت‌های مرتبط

در این صفحات هم آمده

منابع

• Encyclopaedia Iranica, "Nāṣer-al-Din Shah"
• Encyclopaedia Britannica, "Nāṣer al-Dīn Shah"
• Cambridge History of Iran, vol. 7 (Qajar chapters)