قاجاریان
دودمانی ترکتبار (۱۷۸۹–۱۹۲۵ م) که بر ایران فرمان راند؛ روزگارِ باختنِ سرزمینها به روس و بریتانیا، دستاندازیِ بیگانگان و سرانجام، جوششِ انقلابِ مشروطه.
خواندن در بستر →در یک نگاه
- دوره
- ۱۷۸۹–۱۹۲۵ میلادی
- بنیانگذار
- آقامحمدخان قاجار
- پایتخت
- تهران
- رویداد کلیدی
- از دست رفتن قفقاز؛ انقلاب مشروطه
شرح
سلسله قاجار، از ایل ترکمان قاجار، در ۱۷۸۹ به دست آقامحمدخان بنیان گذاشته شد که در ۱۷۹۶ تاجگذاری کرد، ایران را پس از دههها آشوب یکپارچه ساخت و تهران را به پایتختی برگزید که تا امروز پابرجاست. دوران قاجار با رویارویی ایران با قدرتهای استعماری اروپا، بهویژه روسیه و بریتانیا، گره خورد. شکست در جنگهای ایران و روس به از دست رفتن قفقاز در پیمانهای گلستان (۱۸۱۳) و ترکمانچای (۱۸۲۸) انجامید که زخمی ماندگار بر حافظه ملی ایران نهاد. کوششهای اصلاحی، بهویژه اقدامات امیرکبیر صدراعظم (تأسیس دارالفنون)، به سبب مقاومت درباری ناتمام ماند. واگذاری امتیازات اقتصادی به بیگانگان و ضعف مالی دولت، نارضایتی عمومی را برانگیخت که در جنبش تنباکو (۱۸۹۰) و سپس انقلاب مشروطه (۱۹۰۶) نمود یافت. سلسله سرانجام ضعیف و بیاعتبار شد و در ۱۹۲۵ با برآمدن رضاخان و تأسیس پهلوی پایان یافت.
در این صفحات هم آمده
منابع
- Encyclopædia Iranica, "Qajar Dynasty"
- Abbas Amanat, Pivot of the Universe: Nasir al-Din Shah Qajar
- The Cambridge History of Iran, Vol. 7