اوستا

شرح

اوستا کتاب مقدس آیین زرتشتی و کهن‌ترین گنجینهٔ ادبیات دینی ایران است که به زبان اوستایی، از زبان‌های کهن ایرانی، نگاشته شده است. کهن‌ترین و مقدس‌ترین بخش آن، گاهان (گاثاها)، سروده‌هایی است که مستقیماً به خود زرتشت نسبت داده می‌شود و احتمالاً به هزارهٔ دوم تا اوایل هزارهٔ نخست پیش از میلاد بازمی‌گردد. اوستا بخش‌های گوناگونی چون یسنا، یشت‌ها، ویسپرد و وندیداد را در بر می‌گیرد که شامل نیایش‌ها، سرودها در ستایش ایزدان، و احکام دینی است. این متن قرن‌ها به‌صورت شفاهی نگاه داشته شد و سرانجام در دوران ساسانی به خط ویژهٔ اوستایی نوشته شد؛ بسیاری از بخش‌های آن در پی هجوم‌ها و گذر زمان از میان رفته است. اوستا مهم‌ترین سرچشمه برای شناخت دین، اسطوره و جهان‌بینی ایران باستان است.

موجودیت‌های مرتبط

منابع

• Encyclopaedia Iranica — 'Avesta'
• Britannica — 'Avesta'
• M. Boyce, 'Textual Sources for the Study of Zoroastrianism'