اسلام· Islam
واقعیت مستنددینِ ابراهیمیِ تکخدایی بر پایهٔ قرآن و سنتِ پیامبر؛ پس از فتحِ ایران (۶۵۱ م) سدهها زمان برد تا بدلِ دینِ اکثریتِ فلاتِ ایران شود (منحنیِ بولیت).
نمای کلیِ سنتهای دینیِ ایران — اسلام و شاخههایش، و چند سنتِ همسایه. بیطرف میانِ سنتها؛ داوری به خواننده.
دینِ ابراهیمیِ تکخدایی بر پایهٔ قرآن و سنتِ پیامبر؛ پس از فتحِ ایران (۶۵۱ م) سدهها زمان برد تا بدلِ دینِ اکثریتِ فلاتِ ایران شود (منحنیِ بولیت).
یکی از دو شاخهٔ اصلیِ اسلام، برخاسته از نزاعِ جانشینیِ پس از پیامبر (۶۳۲ م). شیعیان علی بن ابیطالب و امامانی از نسلِ او را جانشینِ برحق و مرجعِ تفسیرِ دین میدانند و به قرآن و احادیثی چون غدیرِ خم و ثقلین استناد میکنند — در برابرِ دیدگاهِ سنی که خلافتِ ابوبکر و اجماعِ صحابه را میپذیرد. خاستگاهِ تشیع عرب و حجازی است، نه ایرانی؛ ایران تا دورهٔ صفوی (۱۵۰۱) عمدتاً سنی بود و شیعیان ~۱۰٪ بودند. امروز اکثریتِ ایرانیان دوازدهامامیاند.
حضور در ایران: اکثریتِ امروز (دوازدهامامی)
دوازده امام را بهرسمیت میشناسد و امامِ دوازدهم (مهدی) را در غیبت میداند. از ۱۵۰۱ بهدستِ صفویان مذهبِ رسمیِ ایران شد و بزرگترین شاخهٔ تشیعِ جهان است.
حضور: اکثریت (~۸۵–۹۰٪ کل، تخمینی)
شاخهای از تشیع که اسماعیل بن جعفر را امامِ هفتم میداند. در ایرانِ سدههای میانه نزاریانِ الموت (به رهبریِ حسنِ صبّاح) قدرتمند بودند. امروز جوامعِ اسماعیلیِ ایران اقلیتاند (بهویژه در خراسان و کرمان).
حضور: اقلیتِ کوچک
زید بن علی را پس از پدرش پذیرفت. تاریخی در گیلان و طبرستان حضور داشت (کرکیا میرزا علیِ زیدی پناهگاهِ شاه اسماعیلِ صفوی بود). امروز جامعهٔ زیدیِ ایرانی کوچک است؛ زیدیانِ یمن بزرگترین جامعهٔ زیدیِ جهاناند.
حضور: تاریخی (شمالِ ایران)
شاخهای از تشیعِ غالی با ریشه در ابنِ نُصیر؛ عمدتاً در سوریه و لبنان. در ایرانِ امروز جامعهٔ ساکنِ توجهبرانگیزی ندارد ولی در مطالعاتِ تطبیقیِ تشیع آورده میشود.
حضور: —
بزرگترین شاخهٔ اسلام در جهان؛ تا قرنِ ۱۶ شاخهٔ غالبِ ایران بود — بهویژه مذهبِ شافعی. امروز در میانِ کردها (سنی شافعی)، بلوچها، ترکمنها و بخشی از سواحلِ خلیج فارس برجسته است.
حضور در ایران: ~۹–۱۰٪ (تخمینی)
بُعدِ باطنیِ اسلام — طریقتهای متعدد (نقشبندیه، قادریه، نعمتاللهیه، ذهبیه). در ایران میراثِ ادبیاش با مولانا، عطار، حافظ و سعدی شناخته میشود. در دورهٔ پساانقلابی برخی طریقتها زیرِ فشار قرار گرفتهاند.
حضور در ایران: گستردهٔ فرهنگی + پیروانِ سازمانیافته
آیینِ سرّیِ غرب و شمالغربِ ایران (بهویژه میانِ کردهای گورانی/هورامی). متونِ مقدسش (دفترها) به گورانی و کردی است. خود را در سنتهای اسلامی-شیعیِ غالی میبیند؛ پژوهشگرانِ غربی آن را اغلب مستقل میدانند.
حضور در ایران: اقلیت در کرمانشاه، آذربایجانِ غربی، لرستان
دینِ کهنِ ایرانِ پیش از اسلام — تکخداییِ اهورامزدا، اخلاقِ راستی/دروغ، و کیهانشناسیِ مبارزهٔ نور و تاریکی. پس از فتحِ اسلامی بهتدریج اقلیت شد؛ جامعهٔ امروز عمدتاً در یزد، کرمان و تهران زندگی میکند.
از خاستگاهی شیعی-بابی در سدهٔ ۱۹ ایران؛ بنیانگذارش بهاءالله. در ایرانِ امروز بزرگترین اقلیتِ دینیِ غیرمسلمان است ولی دولتی شناخته نمیشود و پیروانش زیرِ محدودیتِ سنگین و مستندِ نهادهای حقوقِ بشر هستند.
بیدار میانِ سنتها بیطرف میماند: هر شاخه را همانگونه که در منابعِ دانشگاهیاش گزارش شده میآورد و داوریِ کلامی را به خواننده وامیگذارد. حضور و ارقامِ جمعیتشناختی تخمینیاند.
خاستگاهِ تاریخی (با چارچوبِ پژوهشیِ امانت/مکاوین) و وضعِ بهائیان در ایرانِ امروز — توصیفی و بیطرف، با انتسابِ گزارشهای حقوقِ بشری.