اشکانیان

شرح

شاهنشاهی اشکانی (پارتی) را اشک یکم، رهبر قبیله پرنی از کنفدراسیون داهه سکایی، در میانه سده سوم پیش از میلاد (حدود ۲۴۷ پ.م) با شورش در ساتراپی پارت علیه سلوکیان بنیان نهاد. اشکانیان به‌تدریج فلات ایران و بین‌النهرین را گرفتند و امپراتوری خود را به یکی از دو ابرقدرت جهان باستان در برابر روم بدل کردند؛ نبرد کارهه در ۵۳ پیش از میلاد که در آن سورنا، سردار پارتی، کراسوس رومی را درهم شکست، نماد این رقابت است. ساختار سیاسی آنان نیمه‌فئودالی و غیرمتمرکز بود و خاندان‌های بزرگ پارتی قدرت چشمگیری داشتند؛ سواره‌نظام سنگین (کاتافراکت) و کمانداران سوار، شیوه جنگی ویژه آنان بود. تیسفون پایتخت اصلی بود و فرهنگ ایرانی در کنار عناصر هلنیستی احیا شد. کشمکش‌های داخلی و جنگ‌های فرسایشی با روم آنان را تضعیف کرد و سرانجام در ۲۲۴ میلادی اردشیر بابکان، از خاندان ساسانی، آخرین شاه اشکانی اردوان پنجم را شکست داد.

موجودیت‌های مرتبط

در این صفحات هم آمده

منابع

• Encyclopædia Iranica, "Arsacids"
• Josef Wiesehöfer, Ancient Persia
• The Cambridge History of Iran, Vol. 3(1)